Sponzen Ridder

dit is steeds meer een blog, dan wel een homepage

woensdag, januari 27, 2010

Grenservaring

Als twintiger gingen wij gaarne op zoek naar een occasionele grenservaring. In de hoop dat dat een dieper begrip van onszelf zou losmaken; kwestie van te voelen dat je lééft. Met accenten op de e. Nachtjes doordoen en meer van dat soort overmoedige gedachten van mensen die nog niet beseffen dat hun lichaam grenzen heeft.

De laatste drie weken is mijn leven een grenservaring op zich. Vroeg opstaan. Twee uur trein. Negen uur geconcentreerd luisteren/achterstallige examens verbeteren. 's Avonds tussen negen en twaalf nog werken aan een projectaanvraag (niet dat het rendement hoog is, of dat een frisse versie van mezelf dat niet in een uurtje zou kunnen klaren). Dan beebie fles geven, slaapklaar maken en onder de wol. En in de vijf uurtjes nacht twee keer wakker gemaakt worden door een blaffend/reutelend kereltje (niet dat je moet opstaan, maar even wakker ben je toch).

Nu ik de grenservaring gratis krijg, wil ik ze niet meer. Typisch.
Gelukkig gaat dat weer snel voorbij (langer dan enkele weken kan je zoiets niet volhouden).

Maar als ik dan mensen als Herman Decroo hoor pochen over hoeveel uren per dag ze werken...
"'Ik doe het rustiger aan en werk nu slechts twaalf tot veertien uur per dag, zeven dagen per week', zegt hij monter. 'Dat zou niet mogen, want ik heb een zware slapeloosheid gekend van twee maanden met amper twee uur slaap per nacht. Na de verkiezingen moest ik twee weken plat in een slaapkliniek.' Of het hem goed heeft gedaan? 'Ik heb me dodelijk verveeld.' "
... dan krijg ik compleet de wubbes.

Iemand die zoiets zegt die weet niet wat werken is. Vermoedelijk rekent hij het lezen van de krant, gevoerd worden naar de job, eten, defeceren, plassen, slapen, luieren, recepties aflopen, ... allemaal onder "werk". Maar de nauwelijks verhulde implicatie dat gewone arbeiders/luxepaardjes met hun 38 uren per week nog niet de helft van dat werk verzetten (vandaar het veelvoudige loon?), getuigt van een arrogantie die er zo ver over gaat dat het een grenservaring genoemd kan worden.


5 Comments:

At 10:27 a.m., Blogger tombogman said...

Zeer juist. Ik heb ook nog voor een notoir Vlaams politicus gewerkt die hetzelfde beweerde. Ik dacht toen ook: "Op die manier kan ik ook wel 12 à 14u per dag werken".

Krant lezen, over de middag 2u lunchen, ...

 
At 10:29 a.m., Blogger Sponzen ridder said...

Niet dat ik hun werklust wil minimaliseren, maar enige zin tot bescheidenheid is idd. op zijn plaats.

 
At 4:44 p.m., Anonymous Anoniem said...

Zelfs tussen werken aan de universiteit en 'op een normale plaats' :-) werken is er al een groot verschil.

 
At 6:57 p.m., Blogger Sponzen ridder said...

Hier naderen we glad ijs, zoals het verschil tussen arbeiders, bedienen en zelfstandigen.

Ik spoed me naar de uitgang.

 
At 9:28 a.m., Anonymous Anoniem said...

Noem me 1 nuttige daad van Decroo en ik wil geloven dat hij ooit een beetje gewerkt heeft...
Defeceren telt niet. Onderwijsmensen op stang jagen ook niet.
Ik daag je uit :-)

JV

 

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home