Sponzen Ridder

dit is steeds meer een blog, dan wel een homepage

vrijdag, december 09, 2016

Tedoeme

Het moment waarop een of andere onzichtbare computerupdate het plan torpedeert om nog wat belangrijke dingen gedaan te krijgen op weg van de ene vergadering naar de andere.
Natuurlijk is een mens net op dat moment zijn telefoon-met-3G thuis vergeten.


donderdag, december 08, 2016

Droogkast

Snaar van de droogkast was gebroken, na zovele jaren mag dat wel al.

Tijdens:
Na:

Maar 3 vijzen over, dat is beter dan de gemiddelde Ikea-kast!   En zeg nu zelf: wat kan er aan een droogkast los zitten dat niet mag los trillen? Hah!


In deze youtube-tijden is het zonde om zoiets niet zelf te proberen repareren.  Dat is mijn simpel advies, maar het komt niet alleen:

(1) Je mag de vraag "zal het wel lukken?" niet in je hoofd toelaten. Nooit. Never.  Gewoon. Beginnen. 
(2) Vermijd overmoed tegen elke prijs. Verschuif het onvermijdelijke "point of no return" zoveel mogelijk naar achteren.  Neem een koffiepauze op het moment dat je iets onomkeerbaars gaat doen.
(3) Aanvaard dat het mis kan lopen., dat is een reële kost.  Anderzijds mag je in dat geval nieuw speelgoed kopen.
Maar vooral: enjoy!

Tot nu toe is het hier nog nooit écht misgelopen - hout vasthouden.


dinsdag, november 29, 2016

Skype

Soms kan ik Microsoft toch niet goed volgen.

Nu bevelen ze mij om een Google/Yahoo email adres te nemen?!

Die boodschap zou nog logisch zijn indien Skype-for-business compatibel zou zijn met gewone Skype, maar dat is natuurlijk niet zo.

Rare jongens die marketingdenkers.


donderdag, november 24, 2016

Rommel

Beeld je in.  Dat je *dat* zou kunnen kopen!


dinsdag, november 22, 2016

Ambitie

Albatros. Boemerang. Zeearend?


maandag, november 21, 2016

A clean mind

Collega L. verwacht een baby  Een échte!

Volgende week weten ze het geslacht en zodoende kwam vandaag het idee op de proppen om het geslacht aan de oma te vertellen met hulp van een cake.

Waarop mijn spontane reactie: "Maar allez L., dat kunt ge uw oma toch niet aandoen! Stel dat het een jongetje is, en dan kom jij af met een cake die... ?! Dat arme mens kan dat straks niet aan."

En van welk stuk moet je zo een omaatje dan een plakje aanbieden?

Blijkt dat je het geslacht van een baby dus ook kan communiceren met de *kleur* van een cake.  Roze voor een jongen, blauw voor een meisje. Of omgekeerd.


zondag, november 20, 2016

Aan de voet van de regenboog

Waar lag ook al weer die pot met goud?


donderdag, november 17, 2016

Telefoon

Ringring-ringring-ringring.  In de auto mag je de telefoon niet opnemen.

Dus bel ik nadien even terug:
-"Hallo, met Birgit"
-"Hallo, met de Sponzen Ridder. U had mij gebeld."
-"Oh, en wie was dat dan?"
-"Euh, u. Maar ik kon niet opnemen. Ik zat in de auto."
-"Jaja, maar *wie* was dat dan die gebeld had?"
-"Euh, aangezien u mij had gebeld, zou ik veronderstellen dat u dat wist?"
-"Hm, het zal dan iemand geweest zijn."
-"Wacht, wie bent u?"
-"Birgit."
-"Neen, ik bedoel: van wel bedrijf bent u?"
-"[bedrijf]"
-"Dan zal het X geweest zijn."


woensdag, november 09, 2016

Zwarte zondag

Ik zat gisterenavond, met velen onder u, CNN te kijken.  Het aanwezige panel kon zich niet inbeelden dat er zoiets als een "hidden voter" zou bestaan, iemand die in opiniepeilingen niet opgespoord kan worden.

Blijkbaar hebben ze in Amerika dus écht nog geen zwarte zondag gekend, dacht ik toen bij mezelf.  Om het even welke Belg had daar het verhaal van 24/11/91 kunnen doen, toen het Vlaams Blok van 2 naar 12 zetels sprong.

Al had die Belg het niet "Black Sunday" mogen noemen, want dat ligt er gevoeliger dan hier.

Blijkt dus dat ook in Amerika de mensen, indien ze moeten kiezen tussen een vrouw en een sexistische, racistische, extreemrechtse brulboei, dat ze dan vinden dat de laatste het minst erge van de twee is.

Uiteraard heeft het geholpen dat de journalistiek zo dicht in de richting van entertainment is opgeschoven dat een reality-tv-ster president kan worden.  Uiteindelijk is het ook al wel eens een filmster gelukt.

Het is vooral angstig uitkijken naar het rapaille dat zich in zijn kielzog zal nestelen in de zeteltjes van dat witte huis. Sean Hannity, Newt Gingrich, Rudi Giuliani, en al diegenen die we niet eens kennen.


donderdag, november 03, 2016

België

"Wat denk je dat het is?", vroeg R. nadat we blind hadden geproefd.

Een Madeira, duidelijk, maar uit welk jaar?

1825.  Ouder dan België.


"Ok", zal je zeggen, "de lucht die ik met elke hap neem, is duizenden jaren oud. De steen die ik wegschop miljoenen."

Maar toch.  Iemand heeft dat toen gemaakt, bewaard, herbotteld, bewaard. Oorlogen, revoluties, imperiums, generaties komen en gaan.


Oceade

Blijkbaar zal Oceade versneld sluiten om (zoals langer bekend) plaats te maken voor het Neo project.

Het is een schande hoe projectontwikkelaars vandaag de plak zwaaien in onze centrumsteden (en daarbuiten?).  


maandag, oktober 24, 2016

CETA

Vanochtend, Bruno Coppen in zijn café serré: Yves Leterme vroeg aan de Waalse politici 5 minuten politieke moed, hij kreeg van Paul Magnette een hele week.



Go Paul! Go!


dinsdag, oktober 18, 2016

Breaking the seal

Gebarsten scherm.
Een week zonder tablet. Gelukkig is het internet.

Maar wacht: ik gebruik die tablet voor het internet, dat ik gebruik om de tablet te repareren zodat ik weer het internet kan gebruiken.

De jagers verzamelaars hadden het precies toch simpeler.  Maar geen candycrush.


zondag, oktober 02, 2016

Loslaten

De Ridder had een plan.  Een plan buiten de comfortzone - ook mentaal. 

Wij wonen aan een Finse piste, alwaar er elke dag een onophoudelijke stroom gefluoresceerden hun toertjes draaien.  Onnozel, doch intrigerend.

Op een of andere manier zijn onnozele zaken behoorlijk onweerstaanbaar, en dus zag u weldra (eerst ongemerkt en in het donker) een Ridder in maliënkolder door de Kesselse velden hossen. 

En van dat hossen kwam het plan om eens iets te doen, een marathon. Of een halve. In twee uur.

Om een halve marathon in twee uur te lopen, als starter, moet je een maand of drie-vier tevoren met een schema beginnen; dat schema doet je drie-vier keer per week oefenen.  Met een vermoeiende tweede zittijd en een stapel examencommissies in de achtergrond zat dat er niet in, en dus moest ik het twee-uur-plan loslaten.

Dan maar proberen om aan 10 per uur uit te lopen  (6:00), voor een halve bejaarde als ik ook al flink.  Dat moet lukken met twee-drie keer per week te hossen en vooral niet te snel te willen gaan, maar eerder afstand te winnen.  Op goeie dagen bleef de twee uur (5:42 ofzoiets) nog in het achterhoofd zitten, maar uiteindelijk kon ik me erbij neerleggen.

Komt het begin van het nieuwe schooljaar er aan, met kinderen die overal in het land in klassen samenstromen en bacillen beginnen uit te wisselen.  Die bacillen nestelen zich vervolgen in darmen en spieren en benen van hun ouders, net een weekje voor het event.
Dus begon ik ook dat 10km/h plan langzaam los te laten.  Gewoon gezellig het lijf met endorfines laten vollopen, niet op de hartslagmeter kijken en afwachten wat er gebeurt.  Het plan werd steeds minder een plan, en steeds meer een gezellig dagje Brussel.  Loslaten.

Een stijve enkel bevestigde dat vernieuwde plan, tot ik vorige woensdagavond mijn laatste loopje ging plaatsen. 

Om een lang verhaal lang te houden:  vanochtend zijn 6000 mensen blij de halve marathon van Brussel gaan lopen, terwijl uw Ridder in de zetel lag met een zakje ijs op de enkel.  Want het internet beweert dat je daarmee de ontsteking sneller laat genezen.

Het leven is een langgerekte les in loslaten zegt men, maar het is lang geleden dat het mij nog eens zoveel moeite heeft gekost.