Sponzen Ridder

dit is steeds meer een blog, dan wel een homepage

vrijdag, februari 24, 2017

Uitgang

Ergens vind ik dat wel logisch.


woensdag, februari 22, 2017

De Roover

Ik zat vanochtend op de trein tegenover een look-alike van Peter De Roover, in jongere versie.

Hij had een beker koffie gekocht en slurpte op een manier die volgens mij zelfs een doorsnee oosterling zou irriteren.  Omdat die koffie nog wat te warm bleek, opende hij maar een boterhammendoos met stukken geurige kaas.  Die moesten smakkend verorberd worden.

Dan weer koffie.

Bleek hij nog verkouden te zijn ook, maar helaas zonder zakdoek in de aanslag.  Gelukkig had hij een goeie techniek om dat snot ritmisch in zijn sinussen te trekken, van waar het weer naar beneden kon vloeien.

Vroeg ik me af: zou dat mijn stemgedrag beïnvloeden, moest het een look-alike zijn van iemand uit mijn kieskring?  Want hoewel mijn hoofd wel weet dat die arme Peter De Roover er helemaal niks aan kan doen, roept mijn lijf luidkeels het omgekeerde.

Of zou de Sponzen Eega dan toch gelijk hebben?
Dat ik 's avonds een beter mens ben dan 's ochtends.


maandag, februari 20, 2017

Telenet

Nu de storm rond het Telenet verhaal van Siegfried Bracke wat is gaan liggen, voelen we ons hier toch verplicht tot een korte samenvatting:

  • Siegfried Bracke was betaalde consultant bij Telenet, terwijl hij nog werknemer bij de VRT was (weliswaar in verlof zonder wedde).
  • De betaling van Telenet stopte ongeveer samen met dat ontslag, maar Bracke wist niet dat hij een onbetaald consultant was.
  • Koen Kennis zat in de raad van bestuur van Telenet, maar merkte niet op dat hij niet betaald werd.  Toch mocht hij daarin zetelen om zijn loonverlies met de privé te compenseren.
  • Leen Verbist kreeg dat geld wel, maar merkte het niet op, omdat het op een rekening van haar man werd gestort (belastingtechnisch, vermoed ik dan).  Die had dat ook niet opgemerkt.  Maar dat bleek dan bij nader inzien toch niet zo te zijn. Het zou, denk ik, niet legaal zijn.
  • Telenet dacht dat het dat geld aan Interkabel aan het betalen was, een  bedrijf, en niet aan een particulier.
Het lijkt er sterk op dat Telenet een soort van Heisenberg-principe heeft uitgewerkt: je kan niet tegelijk (niet)betaald worden en weten dat je (niet)betaald wordt. 

Ik denk dat ik véél te veel betaal voor mijn kabelabonnement.

En ook aan Eandis, maar dat is een ander verhaal. Of neen, eigenlijk hetzelfde.


vrijdag, februari 17, 2017

Bill Watterson

In 1995 getekend, vandaag in de krant, tussen de berichtgeving over Trump.

Feiten lijken het altijd van de fictie te halen.


maandag, februari 13, 2017

Slimme weegschaal

Sympathiek, toch?

Moest de stiefmoeder van Sneeuwwitje zulke slimme spiegel gehad hebben, dan was die laatste nooit gevioleerd door de prins.


vrijdag, februari 10, 2017

Die ochtend in de apotheek

Eerlijk gezegd, ik had niet gedacht dat ik dit ooit nog zou typen.

Vanochtend sprong ik binnen in een apotheek om mijn voorraad paracetamol aan te vullen.  

Tegenwoordig staan er bij de apotheker, net zoals in een grootwarenhuis, dingen aan de kassa. Bij winkels zijn dat vaak snoepjes, of kauwgom, of Lotto-biljetten.

In de apotheker vanochtend: sigaretten.

Dat las u goed.

Sigaretten.

In een apotheek.

Nu wist ik wel dat Marc Coucke zijn fortuin gemaakt heeft op de betrouwbaarheid die de witte apothekersjas uitstraalt (shampoo van €0,5 kan je er verkopen aan €8,99), maar toch.  Sigaretten.

[toen ik er iets van zei, meldde de bediende wat gegeneerd dat ze ook nicotinekauwgom verkopen]


zondag, februari 05, 2017

Verspilling

Voornemen in de Sponzen Burcht: strijden tegen de verspilling.

Nu verspillen we bijna per definitie al zoveel, maar toch: we proberen om géén eten weg te gooien.  Zelfs als dat betekent dat we 's ochtends droge, geroosterde korsten moeten eten omdat iemand twee dagen geleden de honger overschatte.

Vorige week dronk ik een blikje kola-zero dat goed wat tot juli 2016.  Bijna dood ervaring.

Daarna merkte ik dat er nog een bodempje sprutloze champagne in de fles van zondag zat. Ontoelaatbaar!  Te paard!

Het enige dat je met oude champagne kan maken, is sabayon. Dat doe je op roomijs, gemaakt met eierdooiers.  Waardoor je weer met een overschot aan eiwit zit, dat niets anders kan worden dan macarons.  En dan is het bedtijd.

Dat valt eigenlijk nog mee, die strijd tegen de verspilling.


woensdag, februari 01, 2017

Videoconferencing


Videoconferencing.  
Als je als enige inbelt bij een grote groep die bovendien nogal de neiging heeft om bij gevoeligere punten stevig door elkaar te praten, dan kan je maar beter je wapens bij de hand hebben.


zondag, januari 29, 2017

Lang. Kort. Lang. Kort.

Net als iedereen heb ik de laatste dagen en weken last van een onstuitbare drang.

Iets schrijven over Donald Trump.  Een Mening, bijvoorbeeld.

Bij elke opstoot ontwikkelt er zich een lange blogpost in mijn hoofd, met argumenten en cijfers en feiten (2017, het jaar van de waarheid, dat blijft het voornemen).  Maar die lange blogposts, botsen altijd op dezelfde muur (and no Mexican paid for it): kennis.  Ik ken enkel de geruchten.

Het enige waarop we vandaag kunnen reageren, is het imago van Trump: zijn narcistisch gedrag, zijn slimme tweets, zijn geadverteerde naïviteit.  Dat is meteen ook het enige wat tot nog toe gebeurt: telkens als hij iets doet/zegt/typt, dan explodeert er een reactie vol verontwaardiging.  Inclusief betogingen van mensen in verre buitenlanden die daarmee toch vooral hun eigen geweten lijken te sussen.  Elke boze blik over de oceaan is er namelijk eentje minder in de eigen boezem.

Afbeeldingsresultaat voor trump tv show

Daarachter staat een tweede muur: twijfel.  Zo geloof ik eigenlijk nogal sterk in wat men the wisdom of the crowd noemt. Het feit dat een goed geïnformeerde groep mensen betere conclusies kan trekken dan aparte individu's.  Daar is zelfs onderzoek over gedaan.

Bij de Brexit bijvoorbeeld, vond ik het niet onlogisch dat, na 30 jaar opportunistisch getwijfel van de Britse regeringen (zitten we nu *in* de EU, of staan we er *buiten*?), het volk zegt: "Wetewadde, als jullie het niet kunnen, dan we zullen wij beslissen. Buiten.".  En de eerste die zulke stap zet, kan er vast wel bij varen.  De verkiezing van Trump rekt de crowdly wisdom wel heel erg ver uit, maar je zal maar een gezin zijn dat ergens in het binnenland woont in een dorpje waar al jaren niks meer is: geen werk, geen lol, geen leven.  Dan zou ik ook op Trump stemmen.

Nog daarachter, een derde muur: liefde voor samenzwering.  Is het intussen immers niet zo dat alle amok over de nieuwe Amerikaanse president (ik heb het geschreven! het is me gelukt!), is het intussen niet zo dat al die amok de aandacht netjes afleidt van zijn politiek? Van de politiek van al wie in zijn schaduw rustig de eigen agenda aan het uitrollen is? Die bij elke nieuwe twitterstorm hun president feliciteren omdat er alweer een persconferentie is gepasseerd zonder de mogelijkheid om relevante vragen te stellen?

Rest dus enkel ruimte voor de volgende bedenking:

Het was leuk, zo lang het duurde.  We hebben hard gelachen.  Maar straks is het 1 februari, en dan zou ik graag hebben dat iedereen stopt met Donald Trump te lachen.
Het is hoog tijd om hem au serieux te nemen.


donderdag, januari 26, 2017

Gedichtendag

Ben ik hier live vergeten dat het vandaag gedichtendag is. Verdekke.

Een gedicht kan ik u niet bieden, wel een anekdote.

Zoals op alle lagere scholen, zit er in de klas van onze kleine R. ook een kind van een vluchtelingengezin.  Worstelend met die rare taal die het Nederlands is.  R. heeft wel wat ruimte om te helpen en ze worden goeie vrienden.

Op een goeie dag zit K. bij ons thuis te spelen, en hij wilt graag weten hoe laat het is.

In zijn Nederlands werd dat dan: "Mama van R., hoeveel klokjes is het alstublieft?"

Poëzie is overal.


dinsdag, januari 24, 2017

Melodieus

Collega hiernaast beweert dat hij zich het beste kan concentreren met *melodieuze metal*.

Dat laat ik even bezinken.


donderdag, januari 19, 2017

Dierenartsen

Hond F. is geopereerd aan zijn oor, en is dus voltijd zielig.  Darwin aan het werk.

Voor de zoveelste keer blijkt dan dat heel wat gewone artsen kunnen leren van de manier waarop dierenartsen met hun "patiënten" omgaan.   Zacht en kordaat tegelijk.  Empathisch zonder dat er met woorden uitgelegd kan worden waar het pijn doet - of misschien net juist daarom.

(note: onze huisarts is gelukkig ook zo, hij zou aan mijn hond mogen knutselen)

Ik had bijna een foto getrokken toen het meisje op handen en knieën zat te snuffelen aan het genaaide oor van ons beest, om te zien hoe het met de infectie gesteld was. Dàt heb ik onze huisarts nog niet zien doen.

Als ik zoveel jaar jonger was, ik was op slag verliefd geworden.  Deegrollers of niet.


dinsdag, januari 10, 2017

Het jaar van de waarheid

Voornemen: laat ons van 2017 het jaar zonder ongefundeerde claims maken.
Het jaar van de waarheid, zo u wilt.

We hadden een discussie over een zeer belangrijk probleem: wat is de volgorde op de vettigheidsas tussen de "chinees", "fritten" en "pizza"?

Ik dacht: dat is een no-brainer. Frieten zijn helemaal niet zo vettig als men denkt. Gepaneerde zaken als kroketjes, daar kruipt veel vet in. En pizza, overgoten met olijfolie!

De collega's op de trein waren het er niet mee eens: een kilo aardappelen is immers niet hetzelfde als een kilo frieten.  Wetenschappelijk doctoraatsonderzoek drong zich onvermijdelijk op. Want enkel feiten kunnen discussies definitief beslechten.

Ziehier een kilo aardappelen (1016g)
Geschild en gesneden blijft daar nog 840g van over.
Omdat mijn weegschaaltje maximaal 5kg aan kan, heb ik vervolgens een constructie uitgemeten met een hefboomarm van 1/2.
De nauwkeurigheid was niet super-super (vrieskou!), zodat je ziet dat de weegschaal hier op 866g frietjes staat (in de plaats van 840).  Dat kunnen we wel terugrekenen.
Na de eerste bakbeurt (160 graden, zacht bakken) bleven daar nog 2x337g=674g van over.
Na de tweede bakbeurt (180 graden, wild dansend) stond de weegschaal op 2x270g=540g.
Na statistische verwerking met de passende SPSS module blijkt dat:
Gemeten Genormaliseerd
Ongeschild 1016g 1000g
Geschild 840g 827g
Gegaard 337g 643g
Klaar 270g 516g
Blijkt dus dat inderdaad de helft van de aardappelen verdampt tijdens het bakken!

Tenslotte: hoe zit het nu met dat vetgehalte?  Hm. Dan had ik de frietketel voor en na het bakken van deze kilo moeten wegen. En niet pas na het bakken van nog eens 2kg bijkomende diepvriesfriet, om maar iets te zeggen.

In het totaal verdween er na al dat bakken iets van 100g frietvet uit de pot, dus vetpercentages van 16% zoals je die her en der leest, zijn volgens dit top-onderzoek vermoedelijk overdreven (het zal eerder 7-9% zijn; de frieten waren redelijk dik).

Vervolgonderzoek dringt zich op.  Denk: partysnacks, bitterballen, curryworsten, kroketten!