Sponzen Ridder

dit is steeds meer een blog, dan wel een homepage

zaterdag, februari 11, 2012

Boudewijn

Hoewel dochterlief nog steeds het Volendamse pad bewandelt (en daar zelfs af en toe all the way durft gaan), valt zoon J. toch net iets meer op het melancholische genre. Kleinkunst ook, en dan doet de paps al eens een poging tot indoctrinatie. Met, zelf genetisch belast, een regelmatig rondje Boudewijn De Groot bijvoorbeeld.

Zij vindt dat uiteraard hélemaal niets, want als het niet vrolijk is, dan is het geen muziek.

Al van in hun baby zijn zat dat er al in. De baby J. kreeg je in slaap met een dansje op Cat Stevens, terwijl de baby M. wekenlang enkel wilde slapen op dat Ketchup liedje of de disco dinges van Clouseau.

Ze vindt dat zo helemaal niets dat ze het hier tot een soort gezegde heeft gepromoveerd. Als er iets op de radio speelt wat haar niet aanstaat:
M. -"Is dat weer die Boudewijn De Groot van jou?"
SR. -"Neen, dat is De Mens."

M. -"Is dat weer die Boudewijn De Groot van jou?"
SR. -"Neen, dat is Coldplay."

M. -"Is dat weer die Boudewijn De Groot van jou?"
SR. -"Neen, dat is Adele."

Of wat spelen ze al niet tegenwoordig.

Maar uiteindelijk kiest J. dan toch voor een rondje Guido Belcanto.
De duistere kant van het Leven, onweerstaanbaar.

O ja, gelukkige verjaardag.


1 Comments:

At 10:21 p.m., Anonymous Tre cim di Lavaredo said...

Toen mijn vader zijn Boudewijn de Groot platen toonde was ik ook niet onder de indruk hoor, tot ik een goede 10jaar ouder was... Beetje aandringen en geduld dus :)

 

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home